Eye-openers die je helpen om de cliënt werkelijk centraal te stellen in een gesprek.

Alle zorginstellingen hebben tegenwoordig wel in hun slogan staan: De cliënt centraal. Wat betekent dat eigenlijk; 'De client centraal'? Het gaat over de cliënt die zelf beslist over de manier van leven, over wat, hoe en wanneer hij ondersteuning wil. Over hoe hij zijn leven wil inrichten , over zijn wensen en dromen voor de toekomst. Het gaat over vragen die soms over de muren of de mogelijkheden van de zorginstelling heengaan. Vooral dit laatste maakt het soms lastig voor hulpverleners: Bespreekbaar durven maken wat ze mogelijk niet zelf kunnen oplossen.  Niet alleen lastig voor hulpverleners ook hulpvragers gaan vaak uit van het aanbod van de hulpverlener bij het formuleren van hun hulpvraag. Logisch toch?! Bij de bakker bestel je tenslotte ook geen komkommer. Dan sla je de plank mis en zeker in een omgeving waar je niet zo bekend bent sla je liever geen flater.

 

Zo bespreekt Marjan die al jaren voor haar zieke partner zorgt met niemand haar financiële zorgen. Zorgen die haar van binnen opeten en haar veel stress bezorgen. Hulp op dit gebied blijft uit terwijl er al jaren meerdere hulpverleners over de vloer komen.

 

Henry heeft na een schaatsongeval een acute dwarslaesie opgelopen. In een revalidatiecentrum revalideert hij om terug te kunnen naar huis. Hij praat met hulpverleners over zijn mogelijkheden om terug te keren naar zijn werk en weer zelfstandig te worden thuis. Het ongeluk heeft veel met hem gedaan, Henry is gaan nadenken over de zin van het leven. Misschien wil hij wel een reis gaan maken, een studie volgen. Hij weet het even niet. Hulpverleners lastig vallen met deze vragen doet hij liever niet. Eerst naar huis, weer aan het werk. Dan is er ruimte om verder na te denken.

 

Twee kleine voorbeelden die illustreren dat je als hulpverlener vaak niet het hele verhaal kent. Samenwerking tussen hulpvrager en hulpverlener is essentieel; hulpverleners hebben niet het laatste woord over wat hulpvragers nodig hebben om hun leven te verbeteren. En al doe je het onbewust en wil je liever niet sturen. De setting en wederzijdse verwachtingen leiden ertoe dat het échte of het hele verhaal niet naar boven komt. Als je je hier van bewust van bent maakt je al een belangrijke eerste stap op weg naar het meer openstaan voor het verhaal van je cliënt.

 

 

Tips voor hulpverleners:

  •  Vat in gesprekken regelmatig samen en vraag door.
  • Vraag ook eens naar toekomstwensen en dromen van je cliënt.
  • Wie is vooral aan het woord in het gesprek? Hanteer als hulpmiddel de 70/30 regel: Hulpvrager: 70%, hulpverlener: 30%.
  • Bied ruimte en tijd om te praten over allerlei zaken, ook zaken die buiten je vakgebied omgaan.
  • In een gesprek afwijken van je eigen vakgebied is niet erg, je kunt doorverwijzen of je cliënt helpen om zaken op een rij te zetten. Het leven van de cliënt staat tenslotte centraal, niet jouw zorgaanbod.

Ondersteuning nodig bij het praktisch vormgeven van deze gesprekken?

Ga naar www.huisvanjeleven.nl voor meer informatie.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0